Karaçay-Malkar, Orta Kafkaslar’ın merkezi kısmında bulunan bir Türk boyu olarak bilinir. Mingitaw Elbruz, Dıhtaw, Koştantaw gibi Kafkasya’nın en yüksek dağları bu topraklarda yer alır. Karaçay-Malkarlılar, kendilerine “Tawlu (Dağlı)” derken, birbirlerine “Alan” diye hitap ederler. Bu topluluk, aynı dili, kültürü ve tarihi paylaşan bir Türk boyudur.
Bolşevik İhtilali sonrasında Karaçay-Malkar Türkleri 1943 yılında sürgüne gönderildi. Bu süreçte yaşanan zulüm ve acılar nedeniyle nüfuslarının yarısını kaybettiler. Bolşeviklerin uyguladığı politikalar sonucunda halkı birbirlerinden ayırıp asimile etmeye çalıştılar.
Sovyetlerin zorunlu kolektifleştirme politikalarına karşı ayaklanan Karaçay-Malkarlılar, sürgünden dönüşleri sırasında büyük kayıplar verdi. Ancak 1957 yılında, 14 yıl süren sürgünden sonra vatanlarına geri dönmeye başladılar.
Karaçay-Malkar Türkleri, sürgünden döndükten sonra da Sovyet rejimi tarafından itibarsızlaştırıldı. Ancak 1989 yılında, 32 yıl sonra yapılan açıklamayla sürgün kararının hatalı olduğu kabul edildi.
Geleneksel kültürlerini ve dillerini yaşatmaya çalışan Karaçay-Malkar Türkleri, Rusya Federasyonu’na bağlı özerk cumhuriyetlerde yaşamlarını sürdürmektedirler. Sürgün yıllarının acılarını unutmaya çalışan bu topluluk, tarihiyle ve kimliğiyle özdeşleşmiş bir halktır.
